Jarosław Perszko
Biografia
Urodził się i wychował w Hajnówce. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Curie-Skłodowskiej w Hajnówce. Jest absolwentem Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1989 obronił dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Rzeźby prof. Hanny Brzuszkiewicz. W latach 1989–1990 był asystentem prof. Adolfa Ryszki w Zakładzie Rzeźby UWM w Toruniu.
Od 1997 pracownik naukowo-dydaktyczny w Zakładzie Rysunku, Malarstwa i Rzeźby Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej. Od 2002 adiunkt w Katedrze Architektury Wnętrz tamże.
Od 2001 jest inicjatorem, współzałożycielem i prezesem międzynarodowego stowarzystania ARTYŚCI W NATURZE. W latach 2001–2002 był kuratorem i uczestnikiem Międzynarodowego Sympozjonu Artystyczno-Programowego TOPIŁO 2001, TOPIŁO-UTOPIA 2002, TOPIŁO-UTOPIA 2003. W 2001 doktoryzował się w zakresie sztuk pięknych na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na podstawie pracy Żona Lota – ekspozycja prac (promotor: Adam Myjak). W 2008 uzyskał na UMK stopień doktora habilitowanego. Swą rozprawę habilitacyjną, zatytułowaną Proces jako element wartości artystycznej dzieła, poświęcił teoretycznym aspektom swej twórczości.
Na przełomie 2009/2010, z okazji XX-lecia pracy twórczej artysty, opublikowana została monografia Proces-ja/Process-I-On, podsumowująca jego dotychczasowy dorobek.
Prace artysty wielokrotnie wystawiane są na aukcjach charytatywnych, m.in. na rzecz Akogo – fundacji Ewy Błaszczyk (Warszawa 2007) czy Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Artysta zaangażowany jest w działania warsztatowe, odbywane w przestrzeni publicznej przy współpracy z CSW Zamek Ujazdowski.
W wieloetapowej twórczości Jarosława Perszko naczelny problem stanowi rzeźba jako dynamiczny obiekt. Dzieła artysty z początków twórczości wyrastają z tradycji polskiej rzeźby. W latach 1998–2000 artysta skupiał się na tworzeniu prac przede wszystkim w metalu i kamieniu. W pracach tych widoczne były wpływy klasyków rzeźby odlewniczej i polskich artystów jak Barbara Zbrożyna czy Adolf Ryszka.
Po 2000, mimo iż nie odszedł od technik rzeźbiarskich, włączył do swej twórczości elementy eksperymentu z widzem i przestrzenią wystawienniczą. Zastosował materiały takie jak czarny piach odlewniczy, wapno, sól czy woda. W jego pracach widoczna jest tendencja od rzeźby do procesu tworzenia i jej funkcjonowania w przestrzeni publicznej. Wystawy takie jak Dekalog w Orońsku i inne po 2002 roku zostały powiązane z czynnościami performatywnymi.
W swoich performansach Perszko często akcentuje destrukcję fizycznego przedmiotu, jego kruchość i nietrwałość, łącząc to z pojęciem czasu w ludzkiej egzystencji. Zagadnienie procesu twórczego wiąże się z metaforycznym i filozoficznym problemem przemijalności, nietrwałości oraz relacji materii i ducha. Cennie definiuje tę praktykę kuratorka Eulalia Domanowska.
Prace Jarosława Perszko znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie, Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim, CRP Orońsko, Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej w Radomiu oraz w zbiorach prywatnych we Francji, Szwecji, Stanach Zjednoczonych i Polski.