Jerzy Leszek Olszewski
Biografia
Jerzy Leszek Olszewski urodził się 12 czerwca 1937 roku w Hajnówce. Po studiach na Uniwersytecie Wrocławskim (1960) obronił doktorat w 1970 na podstawie pracy Klimat północno-wschodniej Polski w ujęciu kompleksowym, napisaną pod kierunkiem prof. Wincentego Okołowicza. Habilitował się w 1986 w Polskiej Akademii Nauk na podstawie pracy pt. Rola ekosystemów leśnych w modyfikacji klimatu lokalnego Puszczy Białowieskiej.
W trakcie studiów podjął pracę w Katedrze Meteorologii i Klimatologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1960 został zatrudniony w Zakładzie Geofizyki PAN, rok później przeszedł do Zakładu Badań Ssaków PAN, w którym od 1962 kierował Pracownią Bioklimatologii. Na początku lat 70. współtworzył scenariusz ekspozycji Muzeum Przyrodniczo-Leśnego Białowieskiego Parku Narodowego, otwartego dla zwiedzających w 1972.
W marcu 1987 podjął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, przekształconej w 2000 w Akademię Świętokrzyską. W Instytucie Geografii objął stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierował Zakładem Meteorologii i Bioklimatologii. W kadencji 1996–1999 pełnił funkcję dziekana Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego kielieckiej uczelni.
Po przejściu na emeryturę w 2007, do 2014 wykładał na Wydziale Turystyki i Rekreacji Prywatnej Wyższej Szkoły Ochrony Środowiska w Radomiu. Zajmował się klimatologią kompleksową, fitoklimatologią i ekologią; kierował zespołem badającym klimat Gór Świętokrzyskich (przede wszystkim Łysogór), a także zróżnicowanie topoklimatyczne i biotopoklimatyczne Kielc. Badania obejmowały warunki klimatyczne Góry Chełmowej (1993), torfowiska Białe Ługi (1997) i Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego (2001).
W sierpniu 1992 został zaproszony przez Instytut Ewolucyjnej Morfologii i Ekologii Zwierząt im. A.N. Siewiercowa Rosyjskiej Akademii Nauki jako konsultant w zakresie badań ekoklimatycznych (przebywał w Moskwie, Petersburgu i Centralno-Leśnym Rezerwacie Biosfery w Wałdaj).
Był promotorem ok. 200 prac licencjackich, inżynierskich, magisterskich oraz rozprawy doktorskiej Grzegorza Żarnowieckiego (1992). Był wiceprezesem Kielskiego Towarzystwa Naukowego, należał również do Polskiego Towarzystwa Ekologicznego, Polskiego Towarzystwa Geograficznego, International Association for Vegetation Science, Polskiego Towarzystwa Geofizycznego i Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Ponadto był członkiem Rady Naukowej Świętokrzyskiego Parku Narodowego (1991–1995), redaktorem naukowym „Rocznika Świętokrzyskiego” oraz redaktorem „Studiów Kieleckich”.
Działał w Towarzystwie Przyjaciół Białowieży. Był wykładowcą na kursach przewodnickich PTTK. Przy białowieskich zakładach naukowych prowadził koło turystyczne „Barć”. Wraz z Januszem Bogdanem Falińskim i Czesławem Okołowem opublikował w 1970 przewodnik turystyczny pt. Trzy dni w Puszczy Białowieskiej.
Uczestniczył w konkursach fotograficznych. Za zdjęcie budynku z połowy XIX wieku otrzymał w 1966 jedną z trzech równorzędnych nagród w konkursie Białostockiego Towarzystwa Kultury. Swoje zdjęcia prezentował m.in. podczas wystawy fotograficznej „Białowieża wczoraj i dziś” (1984). Kolekcjonował widokówki, swoje zbiory przedstawił podczas wystawy „Pół wieku Białowieży na widokówkach” w Domu Wycieczkowym PTTK w Białowieży (1965).
Zmarł w Kielcach, został pochowany 17 sierpnia 2015 na cmentarzu w Białowieży.